Kultur
   
ST.Jäger
Mundart N.Lenau

Mundart


Oweds am Brunne
von Hans Wolfram Hockl

Oweds an de Brunne gehn
un de Sandkruch fille -
eemol norr mecht ich dort stehn
un mei Dorscht noch stille.

Eemol noch die Hand ans Rohr
so wie domolls halle,
daß die Troppe glitzrich klor
en de Kauschl falle.

Domolls? Wars net gischter gween?
Johre sen wie Stunne.
Tief em Wasser leit e Steen,
tiefer is de Brunne.

Die Akaze dufte schwer
un 'es Dorf werd stiller.
Aus me Garte schallt bis her
noch e Amschltriller.

Eener denglt noch die Sens...
Herz, fangscht an zu tolle,
weil du weescht, 's kummt noch ens
frisches Wasser holle.

Frisches Wasser, Duft  un Tau
dann em Blumegarte.
Morje owed! Awwer schau,
loß mich net lang warte!

Wie die Johr so schnell vergehn,
die mei Kruch ball fille.
Eemol norr mecht ich dort stehn
un mei Dorscht noch stille.

WB01337_.gif (904 Byte)BACK


Mei Sproch
von Hans Wolfram Hockl

Donaudeitscher, Donauschwob -
wer hat wenne vorwärtsgschob?
Bleibt des aa noch lang em Streit,
sem'mr doch norr deitsche Leit.
Un en alli Welt verstraut,
bleibt die Sproch uns doch vertraut,
forr's Gemiet sogar em Buch
wie e frische Trunk em Kruch.

Mei Guckandle ware kumm
aus'm Sauerland rundum,
vun de Mosel mutterseits,
wie mei Sproch eich saat bereits.
Phälzisch hehscht de Wagen Waan,
awwer Kokosch hehscht de Hahn.
Bißl schlaat als annres nin,
awwer deitsch em beschte Sinn.

WB01337_.gif (904 Byte)BACK


Unser echti Sproch
von Hans Wolfram Hockl

Liewe Schwowe en de weidi Welt,
halt norr unser echti Sproch en Ehre!
Tut se eier Kenner richtich leehre.
Echt un recht, net kohmerlich verstellt,
sellt mr allzeit schwowisch redde heere.

Unser Määdcher, wie die wußlich sen!
Springe, singe, tun wie Geije fiddle,
stichle mit so Sprichle, tun sich phiddle,
fißle, schlerkse, flattschre mit de Hänn,
wann se weger Phuppe sich bekriddle.

Un die Biefcher, sen die ungezoo,
wann se rose, rollze un sich foppe,
schnerre, zerre, klesche, wäsche, zoppe,
phetze un vermopple, un denoh
vor'm Hemmgehn noch e biBl kloppe.

Horch norr mol, was do die Määd sich saan:
gluhre, luhre, guckse en die Spiggle,
phischpre, wischpre, zecke sich un kiggle,
halle ruh un fange nochmoll an,
un uff eehre Näsjer han se Spriggle.

Bei de Buwe gehts glei härter zu,
weil die tun sich gar zu gere stuppe,
hulze, sulze, juckle, muckle, knuppe,
juxe, jackre, jachte irgendwu,
heerschts vun weidm grad norr emmer fluppe.

Un was mache unser Wetwerleit?
Hortich schaffe, nuff un nunner renne,
bißl iwwer eehre Männer schenne,
tratsche, ratsche, maaje gotterkeit,
netze, sprenze un die Planze benne.

Awwer meer, die Männer, sen 'es Haapt.
Noh de Arweit oweds vor de Gehwle
tu mr dischkereere, phipple, schwewle,
wa mr's dann schun selwerscht nimmi glaabt,
tu mr faudle, paupse un recht brewle.

Gen die Schwowe dann moll alt un schepp,
tun se bißl johmre, faawle, schnappe,
schnorkse, workse, gumme, brumme, thappe,
bossle, schossle, schiddle mit de Kepp,
broddle, knoddle, theppre en de Schlappe.

WB01337_.gif (904 Byte)BACK


Kukruz, Kukruz
von Hans Wolfram Hockl

Heiße Täch em Kukruzbreche
un die Nacht em Laab dann steche,
fallt me jede schwer,
Knechte un 'm Her.
Scheint die Sunn, noh muß mr schaffe,
reents, noh muß mr Kukruz raffe,
Kukruz liesche, owets spot,
Kukruz breche, wanns kaum groot,
Kuhruz, halwe Metter lange,
Kukruz en die Leeterstange,
Kukruz en die alde Säck,
bis de Waan dann endlich weg.
Kukruz feehre, Kukroz truckle,
Kukruz traan uff krumme Buckle,
Weib un Kend un Knecht un Maad,
un noch emmer gehts zu stad.
Griene Kukruz en die Bidde,
Kukruz en de Hambar schidde,
en die Scheier, en de Gang,
Sprigglkuhruz en de Schank,
Kukruz owe, Kukruz unne,
Kukruz vierunzwansich Stunne,
Kukruz hin un Kukruz her —
wa'norr uff de Welt ke Kukruz wär!

WB01337_.gif (904 Byte)BACK


© Alle Rechte vorbehalten. Fragen und Kommentare bitte an: admin@banat.de Wir übernehmen keine Haftung für die Inhalte externer Links. Für den Inhalt der verlinkten Seiten sind ausschließlich deren Betreiber verantwortlich.
design and hosted by Applirom
Visits:00001174